İnsanlık son derece tehlikeli bir eşikte duruyor. Orta Doğu genelinde tarihî husumetler, askerî çatışmalar, gelişmiş silah sistemleri ve hızla ilerleyen teknolojiler, bölgesel bir savaşın herkesin kontrolünü aşacak ölçüde genişleyebileceği şartlar oluşturuyor.

Yüzyıllar boyunca dinî gelenekler, gurur, bölünme ve kontrolsüz şiddetin yol açabileceği yıkıcı savaşlar konusunda insanlığı uyarmıştır. Hristiyan eskatolojisi Armageddon’dan söz ederken, İslamî geleneklerde el-Melhame el-Kübrâ — Büyük Savaş anlatılır.

Bu iki gelenek kendi teolojik anlamlarına sahiptir ve birbirinin aynısı olan kehanetler gibi değerlendirilmemelidir. Ancak her ikisi de çağımız için son derece güçlü bir uyarı taşımaktadır: İnsan düşmanlığı kontrolsüz hâle geldiğinde, yıkım hem galibi hem de mağlubu içine çekebilir.

Bugün bu uyarıya ürkütücü bir teknolojik boyut da eklenmiştir. Nükleer silahlar, otonom sistemler, yapay zekâ, insansız hava araçları, siber savaş ve giderek hızlanan askerî karar mekanizmaları, gerilimin diplomasiden daha hızlı tırmanabileceği anlamına gelmektedir.

Bu nedenle bu yazı; hükümetlere, askerî liderlere, dinî topluluklara, teknoloji dünyasına ve sıradan insanlara yapılmış bir çağrıdır:

Herkesin geleceğini yok eden bir savaşta gerçek bir zafer olamaz.

Orta Doğu, birbiriyle kesişen siyasi çatışmalar, tarihî yaralar ve rekabet hâlindeki stratejik çıkarlarla doludur. Böyle bir ortamda tek bir yanlış hesap, misilleme saldırısı veya kontrolsüz bir intikam zinciri, çatışmanın hızla genişlemesine yol açabilir.

Modern savaş teknolojileri bu tehlikeyi geçmişte olduğundan çok daha büyük hâle getirmiştir.

Yapay zekâ; istihbarat toplama, gözetleme, hedef belirleme ve askerî karar destek sistemlerinde giderek daha fazla kullanılmaktadır. Yapay zekâ şüphesiz hız ve hassasiyet sağlayabilir; ancak otomatik sistemlere aşırı bağımlılık ciddi riskler de doğurur.

Makineler bilgiyi insanî merhamet olmadan işler. Yanlış bilgi, teknik arıza veya hatalı yorumlama her zaman mümkündür. Askerî sistemler olağanüstü hızlarda çalıştığında siyasi liderlerin düşünmek, iletişim kurmak ve gerilimi azaltmak için sahip oldukları zaman daralabilir.

Bu nedenle yaşam, ölüm ve stratejik tırmanışla ilgili kararlarda insan muhakemesi ve sorumluluğu asla ortadan kaldırılmamalıdır.

Nükleer silahlar bir çatışmaya dâhil olduğunda sonuçları ulusal sınırlar içinde tutulamaz. Patlama, yangın, radyasyon ve çevresel kirlenme her taraftaki sivilleri etkiler. Daha geniş çaplı bir nükleer çatışma, savaş alanının çok ötesinde tarımı, ekonomileri ve küresel gıda kaynaklarını tehdit edebilir.

Nükleer savaş; Arap ile İsrailliyi, Fars ile Kürdü, Müslüman ile Hristiyanı veya Yahudiyi birbirinden ayırmaz.

Savaşın en tehlikeli düşüncelerinden biri, tam güvenliğin ancak rakibin tamamen yok edilmesiyle sağlanabileceğine inanmaktır.

Fakat zehirlenmiş topraklar üzerinde nasıl bir zafer kurulabilir?

Şehirler harabeye döndüğünde, aileler parçalandığında ve gelecek nesiller nefreti miras aldığında geriye nasıl bir zafer kalır?

Orta Doğu halkları coğrafyayı, suyu, havayı, ticareti ve tarihi paylaşmaktadır. Siyasi anlaşmazlıkları ne kadar büyük olursa olsun, fiziksel olarak birbirlerine bağlı oldukları gerçeğinden kaçamazlar.

Birbirlerinin geleceğini yok etmek, sonunda kendi geleceklerini de yok etmektir.

Sadece intikam duygusuyla şekillenen bir politika öfkeyi kısa bir süre tatmin edebilir; ancak öfke strateji değildir, yıkım da barış değildir.

Gerçek liderlik, sınırsız güç kullanımının kimsenin geri dönemeyeceği sonuçlar doğurabileceği bir anda gücü dizginleyebilme cesaretidir.

Gururun, korkunun, intikamın veya siyasi varlığınızı sürdürme kaygısının geri dönüşü olmayan kararları belirlemesine izin vermeyin. Düşmanlarınızla dahi iletişim kanallarını açık tutun. Düşmanlık ne kadar büyükse, iletişim de o kadar önemlidir.

Bilim insanlarına, mühendislere ve teknoloji uzmanlarına:

Teknoloji insanlığın hizmetkârı olarak kalmalı, onun yok oluşunun aracı hâline gelmemelidir. Otonom silahlar, askerî yapay zekâ ve özellikle otomatik sistemlerin nükleer karar mekanizmalarıyla bağlantısı konusunda güçlü uluslararası güvenlik tedbirlerine acilen ihtiyaç vardır.

Kutsal metinlerdeki büyük uyarılar insanları felakete karşı heyecanlandırmamalı; aksine tevazuyu, tövbeyi, merhameti ve itidali teşvik etmelidir.

Korkunç savaşlara ilişkin kehanetler, bu savaşların hızlandırılması için asla gerekçe hâline getirilmemelidir.

Yıkım uyarılarına verilecek doğru manevî cevap ateşe doğru koşmak değil, insanlığı o ateşten uzaklaştırmaktır.

Dünya bugün acilen diplomasiye, itidale ve ortak insanlığımızın yeniden hatırlanmasına ihtiyaç duymaktadır.

Gazze’de, Tel Aviv’de, Şam’da, Tahran’da, Beyrut’ta, Bağdat’ta ve başka yerlerde yaşayan her çocuk aynı insanlık onuruna sahiptir. Çocuğunu kaybeden bir annenin acısı; milliyet, dil veya din farkı gözetmez.

Masum insanların çektiği acı, başkalarının siyasi hesaplarında sadece bir istatistiğe indirgenmemelidir.

Yüce Allah — Rahmân ve Rahîm olan, bütün insanlığın Yaratıcısı ve Rabbi — güç sahibi olanlara hikmet, yıllarca süren çatışmalar sebebiyle kalpleri katılaşanlara ise merhamet nasip etsin.

Gerçek güç yalnızca vurabilme kabiliyetiyle ölçülmez.

Bazen en büyük güç, vurmamayı bilecek kadar hikmet sahibi olmaktır.

Gerçek zafer komşunu yok etmek değildir. Gerçek zafer, yeni bir neslin önceki nesillerin mezarlarını, nefretlerini ve tamamlanmamış savaşlarını miras almasını engellemektir.

İnsanlık bu nedenle intikamcı yıkım yolunu reddetmelidir.

Silahların kullanılmasına ilişkin kararların insan kontrolünde kalmasını sağlayın.

Nükleer silahları savaş alanından uzak tutun.

Her bayrağın, her milliyetin ve her dinin ardında aynı kırılgan insan ailesi vardır.

Armageddon ve el-Melhame el-Kübrâ ile ilgili uyarılar insanlığı felce uğratmak için değil, uyandırmak için anlaşılmalıdır.

Hâlâ başka bir yol seçme imkânına sahibiz.

İntikam yerine hikmeti seçin.
Yok oluş yerine itidali seçin.
Alevler söndürülemez hâle gelmeden önce yaşamı seçin.