Beyrut’ta yaşlı bir adam, bir arkadaşımızla konuşuyor. Türk olduğunu öğrenince, yakasına yapışıp “nerede kadınız” diye soruyor.
Benzer öyküler duymuşsunuzdur. Afrika ve Ön Asya’nın çeşitli ülkelerinde halkın Türkiye’ye duyduğu sevgi apaçık bir gerçek. Ancak bu, sıradan sevgi değil, aynı zamanda bir kurtuluş umudu ve kurtarıcıya duyulan özlem. “Türk beklenendir” sözü de bu gerçeklikten çıkıyor.
Gönül coğrafyamızda yaşayan insanların Müslüman Türk’ü beklemesi şaşırtıcı değil. Türk tuğları altında geçmiş neredeyse bin yıllık bir huzur döneminin hatıraları var.
Büyük Selçuklu Devleti’nin kurucusu Tuğrul Bey, 25 Aralık 1055’te Bağdat’a girdi. Bu tarihten itibaren Ön Asya coğrafyası Türklerin yönetimindedir. Bizler, 30 Ekim 1918’deki Mondros Mütarekesi ile Anadolu’ya çekilene kadar… Tam 863 yıl.
Irak’tan Libya’ya kadar uzanan topraklarda bugün 13 ülke var. 1918’den bugüne gelen 108 yıldır doğrudan veya dolaylı olarak Batı’nın hegemonyası altındalar.
Türklerin hakim olduğu 863 yıl, gelişme ve medeniyetin devriydi. Sonraki 108 yıl ise yoksulluğun, katliamların, sömürünün çağı oldu.
Gözleri kör, kalbi mühürlü olmayanların Türk’ü beklemesinden daha doğal ne olabilir?
Ancak Türk, bin yıl önce, kendisi ile henüz tam tanışmamış olanlar için de beklenendi…
Büyüğümüz Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu şöyle tasvir ediyor:
Aylardan Ağustos günlerden Cuma
Gün doğmadan evvel iklim-i Ruma
Bozkurtlar ordusu geçti hücuma.
Evet, Sultan Alparslan ve Bozkurtlar ordusu, 26 Ağustos 1071’de Malazgirt ovasında Bizans kuvvetlerini yendi ve Anadolu’nun kapıları açıldı…
Düşünün, Çaka Bey’in İzmir merkezli beyliğinin kuruluş tarihi 1081. Yani Malazgirt’ten sadece on yıl sonra Türkler, tüm Anadolu’ya hakim olmakla kalmamışlar, Adalar Denizinde devlet kurmuşlar, Midilli’yi, Sakız’ı ve Samos’u bile fethetmişler.
Bu kadar kısa sürede gerçekleşen bu ilerlemenin tek bir izahı var: Coğrafya ve halk zaten Türkleri bekliyormuş.
Sebebi basit. Müslüman Türkler, devlet örgütlenmesi konusunda çok ilerideler ve adalet ile yönetmeyi biliyorlar. Girdikleri toprağa dirlik, düzen getiriyorlar. Herkesin onları beklemesi boşuma değil.
Malazgirt Savaşına dair başka önemli detaylar da var….
Bizanslı tarihçi Attaleiates, Bizans ordusu içinde Türklerin de bulunduğunu aktarır. “Selçuklular ile Bizans ordusundaki İskitler birbirine o kadar benziyordu ki bir kapışma olsa birbirlerinden ayırt edilemezlerdi” diye yazar. Gerçekten de Bizans ordusunda, başta Peçenekler, Uzlar ve Kumanlar gibi Kuzey Türkleri olmak üzere, uzunca bir süredir Türk paralı askerler bulunmaktadır.
Malazgirt Savaşından bir ya da iki gece önce, Selçuklu süvarileri Bizans ordugahı yakınlarına geldiler ve bir süre Türkçe naralar atarak Türk birliklerinin çadırlarının çevresinde döndüler, taciz okları attılar. Bu “iletişim” ertesi gün meyvesini verdi, bazı Uz birlikleri taraf değiştirerek Selçuklu ordusuna katıldılar. Bugünkü Gagavuzların ataları sayılan Uzların bu tavrı, Bizans ordusunu moral anlamda çökerten etkenlerden biri oldu.
Bu olay bize, Selçuklular ile Bizans tarafındaki Türklerin birbirlerinden haberdar olduğunu ve henüz modern anlamda millet kavramının olmadığı bir devirde bile, farklı Türk toplulukları arasında bir tür “erken milli şuurun” varlığını gösteriyor.
Malazgirt savaşında, orduların bileşimine dair ilginç bir nokta daha bulunuyor: Temmuz ayında Ahlat’taki savunma ihtiyacı sebebi ile doğrudan kendisine bağlı birliklerin sayısını azaltmak zorunda kalan Alparslan, Doğudaki Selçuklu topraklarından takviye almak yerine, ordusuna Kürt aşiretlerinden askerler almıştır. Kürt savaşçıların sayısı kimi tarihçilere göre 10 bini bulmaktadır.
Dolayısı ile Bizans’a karşı kazanılan Malazgirt zaferini Türk - Kürt kardeşliğinin erken bir örneği olarak okumak mümkündür.
