“Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.” dedik,

Bugün yarınlara dair endişelerimizi daha güçlü vurgularla dile getirmek “milli görev” haline geldi.

İnsanımız her şeye itiraz ediyor, moraller bozuk, saldırmak için yer arıyor.

Ben tartışmasız gerçeklerden, iktidardan çıkan ve muhalefetin de itiraz etmediği resmi verilerden söz edeceğim.

Bizim memlekette doğurganlık her yıl düşüyor mu, bu alanda rekor üstüne rekor kırıyor muyuz?

2001’de 2,38 olan doğurganlık hızı, 2014’ten itibaren aralıksız geriledi ve 2025’te 1,42’ye indi.

Türkiye 2017’den beri, dokuz yıldır bunun altında kalıyor.

Canlı doğum 2001’de 1 milyon 323 bin, 2020’de 1 milyon 120 bin, 2024’te 940 bin, 2025’te 895 bin…

Kaba doğum hızı binde 20,3’ten binde 10,4’e düştü.

81 ilden 76’sında doğurganlık 2,10’un altında.

Üç çocuğun üstünde tek il Şanlıurfa, 3,15.

“En az üç çocuk!” çağrısının nasıl karşılık bulduğuna da bakalım.

Üç ve daha fazla çocuklu hane, toplamın yüzde 8,7’si.

Büyük sıkıntılardan biri de, memleketin hızla yaşlanması.

65 yaş üstü nüfus beş yılda yüzde 20,5 arttı, toplam içindeki payı yüzde 11,1’e çıktı!

“Yaşlanma eşiği” olarak kullanılan yüzde 10’u geçmiş durumdayız.

Hanelerin yüzde 26,1’inde en az bir 65 yaş üstü var.

Bakın, bir belediye başkanı da çıkıp “65 yaş üstünün ücretsiz taşıma yükünü kaldıramıyoruz.” diyor…

İlk evlilik geciktikçe doğurganlık da geriliyor.

TÜİK verilerine göre, ortalama ilk evlenme yaşlarına bakalım:

Ortalama ilk evlenme yaşları böyle artıyor.

Yirmi dört yılda erkeklerde 2,5 yaş, kadınlarda 3,3 yaş artış var.

Kaba evlenme hızı 2024’te binde 6,67 iken 2025’te binde 6,43’e indi.

Bu, 2001’den beri kaydedilen en yüksek seviye.

2001’de boşanma 91 bin 994, hız binde 1,41’di.

Boşanma hızı kabaca ikiye katlanmış, hız yaklaşık yüzde 60 artmış.

Aynı dönemde evlenme hızı binde 8,35’ten 6,43’e inmiş.

100 evlenmeye karşılık aynı yıl görülen boşanma 2001’de yaklaşık 17,

Yalnız yaşayanların sayısındaki artış da dikkat çekici:

On yılda yaklaşık yüzde 66 artış. 2025’te hanelerin yüzde 20,5’i tek kişi. Beş haneden biri yalnız.

Doğurganlık oranı hızla düşüyor, evlenmeler geciktiriliyor ve uzun dönemde azalıyor.

Boşanmalar ve yalnız yaşayanlar hızla artıyor.

Beka meselemiz her geçen yıl ağırlaşıyor!

Bunları iktidar önde gelenleri de “olumsuzluk” olarak nitelendiriyor.

Onlar da tıpkı bizler gibi şikâyet ediyor!

Sonuçlar, uzun yıllar boyunca karşı çıktığımız zihniyetin arzu ettiği yere doğru gidiyor. 28 Şubat zihniyetiyle mücadele iddiasındaki iktidar bu başlıklarda niçin sıkışıyor, Türkiye niçin bu hale geliyor?

Sebepleri ve çözüm tekliflerini bir başka yazıya bırakalım.

Bu arada, sizler de lütfen aşağıdaki yorumlar bölümüne değerlendirmelerinizi yazınız.

“Aile” konusuna dikkat çeken az sayıda yazar var.