Son aylarda Avrupa’da bir hayli tuhaf bir hareketlilik var.

İngiltere’den Almanya’ya, İsveç’ten Polonya’ya kadar birçok devlet, vatandaşlarına peş peşe aynı çağrıyı yapıyor…

“Evde en az 3 günlük su, konserve gıda ve mutlaka nakit para bulundurun.”

Öyle ki, Danimarka işi daha da büyütüp halka acil durum alışveriş listeleri dağıtıyor, İsveç milyonlarca hanenin posta kutusuna “Kriz veya Savaş Gelirse” kitapçıkları bırakıyor.

Resmi raporlara bakarsanız her şey çok mantıklı…

Siber saldırılar kapıda, iklim krizi yüzünden seller kapıyı çalıyor, Rusya-Ukrayna savaşı malum...

Devletler diyor ki, “Büyük bir elektrik kesintisi veya siber saldırı olursa lojistik çöker.

Biz size ulaşana kadar ilk 3 gün kendi başınızın çaresine bakın.”

Buraya kadar her şey normal bir sivil savunma önlemi gibi duruyor ancak insan şu soruyu sormadan edemiyor doğrusu…

Yani tüm mesele bir siber saldırı sonrasında olabilecekleri şimdiden öngörüp toplumu kaosun en az zararla atlatılmasını sağlamaya yönelik bir tedbir mi?

Akabinde akla ikinci bir soru geliyor kaçınılmaz olarak…

Yıllardır konfor içinde yaşayan koca koca Avrupa devletleri, neden aynı anda ve milimetrik bir zamanlamayla “kıyamet günü” moduna geçti?

Hadi birlikte, bahsi geçen Avrupa ülkelerinin birinde yaşadığımızı varsayarak muhtemel hadiselere dair bir projeksiyon yapalım…

Bir sabah uyanıyorsunuz ve telefonunuzun sinyal almadığını fark ediyorsunuz.

Aman Allah’ım o da ne, tamamen kesilmiş!..   

Bir koşu musluğu açıyorsunuz, sular akmıyor çünkü su şebekesini çalıştıran dijital sistemler kilitlenmiş.

Yandım Allah deyip ekmek almak için fırına gidiyorsunuz, cebinizde beş kuruş yok çünkü bankamatikler çalışmıyor, kart geçmiyor…

İşte resmi makamların “korkuyoruz” dedikleri senaryo tam olarak bu.

Ya da bütün bir Avrupa kıtasını ikna için kullandıkları argüman bu…

Doğrusu fazla haksız da sayılmazlar zira günümüz dünyası “tam zamanında teslimat” denen bir sistemle dönüyor.

Yani marketlerin arkasında artık aylarca yetecek dev depolar yok…

Her gün kamyonlar geliyor ve raflar doldurulduktan sonra kıtlıktan çıkmışçasına bu ürünler hızla tüketiliyor.

Normalde yaşanan bu iken ufak bir siber kilitlenmede o süpermarket raflarının nasıl boşaltılacağını varın siz hesap edin.

İşte bu somut gerçeklerden hareketle hükümetler diyor ki, “Eğer böyle bir şey olursa evinizde makarnanız, suyunuz hazır olsun ki sokaklarda yağma başlamasın.

Biz de ilk günlerde panikleyen sivillerle uğraşmak yerine, hastaneleri ve elektrik şebekelerini kurtarmaya odaklanalım.”

Zahirde ikna edici bir yaklaşım ama ben bu kadar yalın olduğu hususunda kuşkuluyum doğrusu…

O halde madalyonun arkasına bakalım dilerseniz.

Böyle bir projeksiyonda işin rengi hemencecik değişiyor.

Benim gibi hadiselere “arka plan gerçeği” açısından bakan kimseler ile küresel sistemi yakından izleyen analistler için bu senaryo, sıradan bir sivil savunma tedbiri değil; duyduğumuz, çok daha büyük bir “küresel formatın” (Büyük Sıfırlama) ayak sesleri.

Hadiselere bu zaviyeden bakıldığında görülecek olan şudur…

Dünya genelindeki devasa borç balonu ve mevcut para sistemi artık tıkanma noktasında.

Küresel elitlerin hedefi, fiziksel parayı (yani cebimizdeki banknotları) tamamen ortadan kaldırmak.

İnsanların attığı her adımın, harcadığı her kuruşun takip edilebildiği “Merkez Bankası Dijital Para Birimi”(CBDC) sistemine geçilmek istenmesi…

Böylelikle izinin takip edilmesi nispeten daha zor olan nakit sizlere ömür…

Ancak durup dururken kimse cebindeki nakit paradan vazgeçmek, her harcamasını devlete onaylatmak istemeyeceği de açık…

İşte tam bu noktada bizi işkillendiren o komplo teorisi devreye giriyor.

İnsanları para kullanmamaya ikna etmenin en eski ve en etkili yolu “kontrollü bir kaos” husule getirmektir ve denenen tam olarak budur…

Düşünün ki siber bir saldırı bahanesiyle küresel finans sistemi 3 günlüğüne tamamen kilitleniyor.

Evindeki yiyeceği bitmek üzere olan, çocuğu aç kalan kitleler büyük bir panik yaşıyor. Tam o sırada devletler kurtarıcı olarak sahneye çıkıyor ve diyor ki, “Eski sistem bitti, siber saldırılara karşı korumalı yeni dijital cüzdanlarınızı ve dijital kimliklerinizi açtık, yardımları buraya yüklüyoruz.”

İşte o an, açlık korkusu yaşayan kitleler hiçbir şeyi sorgulamadan yeni dünya düzenine gönül rızasıyla ve hatta binlerce teşekkür eşliğinde teslim olur.

Evlerde ısrarla nakit para bulundurulmasının istenmesinin asıl sebebi, belki de bu büyük dijital geçişten önceki o son kaotik günlerde hayatta kalabilmek için tasarlanmış psikolojik bir geçiş aşamasıdır.

İster Rusya korkusuyla alınan rasyonel bir askeri tedbir deyin, ister küresel elitlerin toplumu yeni bir finansal sisteme alıştırmak için uyguladığı bir psikolojik eşik testi... Ortadaki tek ve değişmez gerçek şudur…

Yıllardır modern insana sunulan o “güvenli, konforlu ve teknolojinin her şeyi çözdüğü” (?) modern dünya illüzyonu resmi olarak bitmiştir.

Avrupa sokaklarındaki bu “konserve depolama” telaşı, insanoğlunun en eski güdüsünü, yani hayatta kalma arzusunu tetikliyor.

“Bu neyin tatbikatı?” sorusunun cevabı, gelecekte kopacak büyük bir savaştan ziyade; bugünden itibaren kitlelerin korku, kıtlık ve bağımlılık üzerinden nasıl daha kolay yönetileceğinin sessiz bir gösterisinde saklı olabilir.

6 yıl önceki “pandemi” yaygarası bunun bir ön provası idi dersek sanırım hiç de abartmış olmayız…