Usta şair Yavuz Bakiler yokluğunu her zaman hissettiğimiz büyüklerimizden biri. Kızlarağası Medresesi’ne sık sık gelirdi. Derin sohbetlerimiz, unutulmaz muhabbetlerimiz oldu.
Sohbetlerimize son devrin büyük şahsiyetleri mutlaka konuk olurdu. Necip Fazıl, Osman Yüksel Serdengeçti, Arif Nihat Asya sanki her zaman bizimle birlikteydi. O güzel günler şimdi bizde aziz birer hatıra olarak kaldı.
Her sohbetimizde, Türkiye’nin dört bir yanından vefa gördüğünü, fakat memleketi Sivas’tan beklediği vefayı göremediğini söylerdi. Bu sitemini anlatırken sık sık şu hatırasını anlatırdı.
Sivas dernekleri geçmiş yıllarda İstanbul’da memleket günleri düzenler, şehrin ülke çapında tanınan yazarları için de stantlar açarlar.
Beşir Ayvazoğlu, Ergün Göze, Yavuz Bülent Bakiler gibi önemli isimler bu stantlarda bulunur.
Fakat yiğido namıyla maruf aziz Sivaslılar, etkinliğe akın akın geldikleri hâlde yazarların önünden geçip kangal köpeklerinin bulunduğu bölüme yönelirler.
Bu duruma içerleyen Siyasetçi Yazar Muzaffer Doğan dayanamaz ve kalabalığa doğru şöyle bağırır:
“Ey Sivaslılar! Burada Sivas’ın yetiştirdiği büyük yazarlar varken neden selamsız sabahsız geçersiniz?”
Bakiler de kendine has sitemiyle karşılık verir:
“Kendini yorma Muzaffer Bey. Hemşehrilerimizin nazarında kangal köpeği kadar yerimiz yok.”
Sivas’a dair bu kırgınlığı dilinden düşmezdi.
Bakiler’in kendi memleketine olan kırgınlığını gidermek için dönemin Sivas Valisi Sayın Davut Gül’e Yusta şaire bir saygı programı düzenlemek istediğimizi, böylece Sultan Şehir’in yetiştirdiği bir değere hayattayken vefa gösterme imkânı bulacağımızı söyledik. Vali Bey memnuniyetle kabul etti.
Müjdeyi vermek için Bakiler’i aradığımda, her zamanki gibi latifeyle karşılık verdi:
“Bir yanlışın olmasın Mahmut kardeşim. Sivas değildir o şehir, Samsun falan olmasın?”
Programın gerçekten Sivas’ta yapılacağına kendisini ikna etmek için epey uğraştım. Ardından, adına düzenleyeceğimiz programda kimlerin bulunmasını istediğini sordum.
“Ben sadece bir dostumun adını vereceğim. Diğer konuşmacıları size bırakıyorum,” dedi.
Bilinen, tanınan bir yazarın adını söylemesini bekliyordum. Oysa verdiği isim, ne benim ne de arkadaşlarımızın tanıdığı biriydi.
Merakla bize verilen isme ulaştık. Karşımızda yaşlı, konuşmakta güçlük çeken âma bir amca vardı. Adı Duran Karataş. Teklifimizi sevinçle kabul etti.
Programa kızının elinden tutarak geldi. Kendisini kapıda karşıladık. Ne anlatacağını merak ediyorduk. İsminin önünde bir sıfatı yoktu ama bir şair ona dost demişse gerisi teferruattı.
Yavuz Bülent Bakiler onu büyük bir hürmetle karşıladı, sarıldı ve protokole oturttu. Sonra beni yanına çağırarak ilk konuşmayı onun yapmasını istedi.
Vali Bey’den müsaade isteyip ilk sözü Duran Karataş amcamıza verdik. Ardından salondakileri gözyaşlarına boğan bir hikâye dinledik:
“Benim iki gözüm de görmez. Hayatım zorluklarla geçti. Bir müddet destan yazıp sattım, geçimimi öyle sağlamaya çalıştım.
Beni kaçırdılar, dilencilik yaptırdılar. Sonra onlardan kurtuldum ama geçinmek zor. Evde çoluk çocuk var. Bana yardımcı olacak birisini Rabbimden diliyordum. Onun yardımcı olacağını söylediler.
Dönemin parti il başkanı genç avukat Yavuz Bülent Bakiler ağabeyime durumumu anlattım. Beni Devlet Demiryollarına işe koymasını istedim. ‘Yardımcı oldu. Müdürü aradı.
Daha sonra oranın müdürü çağırdı, ne iş yapabileceğimi sordu. Gözlerimin görmediğini söyledi.
Bana pek güvenemedi. Ben de yere atılan paranın çıkardığı sesten delikli bir kuruş mu, bir kuruş mu, on para mı, eski elli kuruş mu, yeni elli kuruş mu olduğunu anlayabileceğimi söyledim ve şaşırmadan bildim.
Santrale bakabileceğimi, bulaşık yıkayabileceğimi söyledim. Beni bulaşıkçı olarak işe aldılar. Yavuz Ağabey bana kendi elbisesini verdi, ayakkabılarını da bana giydirdi. Müdür Bey’le görüşmeye onlarla gittim.
Her namazımda Yavuz Ağabey’e dua ederim, Allah yolunu açık etsin diye. Bana çok hizmetleri oldu. Allah ondan razı olsun. Şimdi emekliyim ama hâlâ onun sayesinde rızkımı temin ediyorum.
Çalıştığım işte de Yavuz Ağabey’in yüzünü kara çıkarmadım. O zamanlar porselen tabaklar vardı. Bulaşık yıkarken o tabakların hiçbirini kırmadım.”
Sonra Yavuz Bülent Bakiler gözleri yaşlı kürsüye çıktı ve hikayenin diğer kısmını aktardı:
“Duran Efendi bana hâlini söyleyince Devlet Demiryolları Genel Müdür Yardımcısı olan arkadaşıma gittim, durumu arz ettim.
Duran Efendi’nin üzerinde, bir ipini çeksen üç yama dökülecek bir elbise vardı. Müdür Bey’in yanına öyle gitmesini istemedim. Boylarımız da yakın olduğundan kendi elbisemi verdim.
Bir elbise daha vermek istedim, kabul etmedi. ‘Ben hakkımı aldım. O elbiseyi de başka birine ver, o sebeplensin,’ dedi.
Zaman geçti, evimi Sivas’tan Ankara’ya taşıdım. İşim yoktu. Duran Efendi her hafta telefon ediyor, ‘Yavuz Efendi, iş bulabildin mi?’ diye soruyordu. Ben de iş bulamadığımı, biraz da dinlenmek istediğimi söylüyordum.
Bir sabah Ankara’daki evimin kapısı çalındı. Açtım, karşımda Duran Efendi ve bir arkadaşı vardı. Şaşırdım. İçeri buyur ettim, kahvaltı ettik.
Duran Efendi, ‘Yavuz Ağabey, ben Ankara’yı gezmeye geldim. Beni gezdirir misin?’ dedi. İçimden, ‘Ben nereyi gezdireyim Duran Efendi? Gözlerin görmez; ha Paris, ha Ankara, ha Sivas, senin için ne fark eder?’ diye geçirdim.
Neyse, arabayla çıktık. Yanındaki arkadaşı için, ‘Bunun Diyanette işi var, onu oraya bırakalım, biz sonra gezeriz,’ dedi. Ben yine aynı şeyleri düşünüyordum. Duran Efendi’yi nereye götürüp gezdirecektim?
Arkadaşını bıraktık. Biraz uzaklaşmıştık ki ‘Arabayı sağa çek,’ dedi. Çektim. Önüme bir torba bıraktı ve şöyle söyledi:
‘Yavuz Ağabey, sayende çoluk çocuk geçimimizi sağlıyor, rızkımızı temin ediyoruz. Allah senden bir defa değil, bin defa razı olsun. Benim Sivas’ta bir gecekondum vardı.
Senin iş bulamadığını duyunca evimi bankaya bıraktım, bana yirmi beş bin lira verdiler. Bu para senin. Helal hoş olsun. Benim maaşım var, taksitlerini öderim. İleride işe girersen, ödersen öde. Ama katiyen öde demiyorum.’
Boğazım düğümlendi. Uzun bir müddet konuşamadım. İhtiyacım yok desem olmazdı. Biraz kendimi toparlayıp konuşabilir hâle gelince şöyle dedim:
‘Duran Efendi, benim şiddetle on bin liraya ihtiyacım vardı. Çok teşekkür ederim, Allah razı olsun. Bunun on bin lirasını alayım, gerisini sen bankaya ver. Ben de sana ayda bin lira öderim.’
Sivas’la daha işim bitmemişti, davalarım vardı. Bir gidişimde esnaf bir arkadaşıma on bin lira bıraktım. Her ay Duran Efendi’ye bin lira ödemesini söyledim. Duran Efendi böylece kendi parasını her ay almış oldu. Her seferinde de bana telefon etti:
‘Yavuz Ağabey, bin lirayı aldım ama sıkışıksan gönderme, helal olsun.’
Hayatımda pek çok kişiyle görüşmelerim, sohbetlerim oldu. Bunların içinde bakanlar, başbakanlar, cumhurbaşkanları, yabancı devlet adamları var. Ama hayatımda unutamadığım iki kişiden biridir Duran Efendi.”
Yavuz Bülent Bakiler’e de Duran amcamıza da bu toprakları iyilikle güzelleştiren bütün güzel insanlara da rahmet olsun.